از راه بزن بیرون ای رِند ِخطر پیشه ، از خاک ستون بر کن ای تیشه بر این ریشه / از تخت چه می جویی ای مدعی ِ غیرت ، در شک و یقین خوبان با لذت این حیرت / من عاشق مترودم آواره ای ام دودم ، استوره ی هرجایی تاریخی ِ نابودم / حرمت شکن خویشم آرامش ِ تشویشم ، قدیس قسم خورده با فاجعه هم خویشم / ما بار ِ اذل را به ابث بی تو نبردیم ، ما با تو نماندیم ولی بی تو نمردیم / با وحشی چشمانش الهام جناهت شد ، تا قلب پر آشوبم ویران شد و راحت شد / آتش زد و رقصیدم با ظلمت گیسویش ، من نور شدم دیدم در مسلخ ابرویش / این شر ِ نجیبانه در واژه نمی آید ، از شر گذر کرد در خانه نمی پاید / ما بار اذل را ...  ( افشین یدالهی )

پاورقی یک : این نوشته را برای تو می نویسم برای تو... شاید هم دارم از خودم یک یادگاری بجا می ذارم تا نشون بدم که بودم هستم و می ترسم . از سیاهی شب از سفیدی روز از گمشدن هویتم می ترسم . بغض حسی در هوسم ... دلم هوای محله ی قدیمی و کرده نمی دونم هنوز هم همونجوری سرجاش مونده یانه ... بوی سنجد ، بوی گل یاس ، بوی بارون ... ولی این صداهای لعنتی که هر لحظه نزدیک و نزدیک تر می شه منو از خاطراتم دور می کنه . راستش فکر می کنم اگه برگردم به همون محله ی قدیمی گوشهام اونقدر پر شده که شامَم نمی تونه هیچ بویی رو حس کنه ... بهم گفتن محله مون مثل سابق نیست ازش فقط یک خاطره باقی مونده ، گفتن باد فراموشی همه ی بوها رو با خودش برده حتی بهم می گن بیخودی دارم برای تو در اون محله می نویسم ... دیگر تویی نیست و تو هم رفتی . ولی من دوست دارم صداتو و می دونم صداهای فراموشی اونقدر بلند ِ که صدای من حتی بگوشت نمی رسه . مگه نه همه ی صداها تو هوا جاری ِ ... صدای فرو ریختن خشت های قدیمی خاطرات محله ... صدای دیگر نماندن ... صدای رفتن ... اما طنین این خاطرات در ذهنم برای بردن تو از خلوت تنهایی قلبم می آد ... از جایی دیگر و از زمانی دیگر ...

پاورقی دو : مرد در پای تلفن –  بله ... زن در پای تلفن –  مهمون پای تلفن نمی خوای ... تا مهمونش کی باشه ... من ... احساس تنهایی می کنی ... همه ی عمرم و احساس تنهایی کردم ... خیلی خوب پس در این فرصت با هم بودن سعی می کنم از تنهایی درت بیارم ... از کجا بدونم این آخرین فرصت نیست ... نکنه فکر می کنی این آخرین فرصت ِ ... هر لحظه ی با تو بودن این آخرین فرصت می تونه باشه ... چرا ... اگه راست می گفتی یا مردش بودی عمل می کردی ... اون موقع ِ وقت بود و فرصتی ، عمل کردیم اون موقع که فکر می کردیم تمام حق با ماست ... هه کدوم حق ... راست می گی شاید من مردش نبودم شاید هم اونایی رو که می گی مردش نبودن ولی حق وجود داره من می بینمش ... من به اینجا تعلق ندارم به این جای دیگر به این زمان می خوام برگردم ... خوشحالم که بر می گردی شاید اونجا چیزی و که همیشه نگاهش می کردی و ببینی ...

پاورقی سه : با تو بودن همه چیز و برای من تو اون محله ی قدیمی عوض کرده بود . عشق در پستوی خانه که گویی به اندازه ی تاریخ ما قدمت داشت از ما نسل های قربانی ای ساخته بود که یکی پشت دیگر می آمدیم ولی هیچ کدوم پشت دیگر نبودیم . مردهایی بدون ِ آرامان و اعتقاد ، سرگردان و بلاتکلیف دست هاشونو جلوی چشاشون گرفته بودن و زن هایی خاموش که بین زمین و آسمان بدنبال جای دیگر می گشتن . جای دیگر وجود نداشت . جای دیگر نیمه وجود دیگر مان بود که گمش کرده بودیم . در وجود بچه ای که در وجودمان جان داشت و همه فکر می کردن نامشروع و حرومزاده است . همه فکر می کردن که اگر دنیا بیاید ازش نسلی ناقص و عقب افتاده بوجود می آد که شاید اگر نمی اومد بهتر بود . ولی دکمه ی شاتل دوربین عکاسی من می گفت که کسی می آد ... نسلی که گوشش از داستان نصیحت های ما پُر ِ . اون می خواد که حقیقت و بدون ِ مستند ، دقیق و بدونه پرده پوشی تا اون جای دیگر و اون نا کجا آباد دوست داشتنی و مورد علاقه اش رو در همین محله های قدیمی رانده شده بسازه . ما مجبوریم امیدوار باشیم نسلی می آد که آرمانشو عملی می کنه . من مطمئنم وقتی که راهی می ری که هیچ وقت نرفتی گاهی راه اصلی و گم می کنی گاهی هم نه ... به دیوار اگه مشت بزنی گاهی انگشتات می شکنه گاهی هم نه .. ولی یک روز می آد که همه دیوار ها می ریزه و هیچ کس محله شو ترک نمی کنه .

b Shiva Mahich  J